ความเป็นมาของบนีอิสรอเอล
กำเนิดของชาวฮีบรูเริ่มขึ้นเมื่อ 4,000 ปีก่อน โดยบรรพบุรุษคือนบีอิบรอฮิม (Abraham)
นบีอิบรอฮิมมีลูกชายด้วยกันสองคน
คนแรกคือ นบีอิสมาเอล (Yismael) ที่เกิดกับหญิงทาสชื่อว่า นางซีตีฮายาต (Hagar)
คนที่สองคือ นบีอิสฮาก (Ishak) หรือไอเซ๊ด (Issic) ที่เกิดกับนางซาเราะห์ (Sarah)
เชื้อสายของนบีอิสมาเอลที่อพยพไปทางใต้หรือแหลมอาระเบีย ได้กลายเป็นต้นตระกูลของชาวอาหรับทั้งหมด
ส่วนเชื้อสายของนบีอิสฮากนั้น เป็นต้นตระกูลของชาวอิสราเอล โดยนบีอิสฮากมีลูกด้วยกันสองคนคือ เอซาว (Esau) และนบียะกู๊ฟ (Jacob) หรืออิสราเอล นบียะกู๊ฟ มีลูกด้วยกันสิบสองคนคือ รูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์ เศบูลุน อิสสาคาร์ ดาน อาเชอร์ กาด นัฟทาลี เบนยามิน และนบียูซุฟ(Joseph) ผู้มีศิริโฉมงมงามที่สุดในบรรดานบีทั้งหมด และได้เป็นกษัตริย์แห่งอียิปต์ ต่อมายุคฟิรอูน(ฟาโรห์)เรื่องอำนาจ อัลเลาะห์ส่งนบีมูซา(Moses)ได้รับคัมภีร์เตารอต(Torah) น้องของนบีฮารูน(Haroon) นบีมูซามีพ่อตาคือนบีชูอิบ(Chuib)เพื่อเรียกร้องฟิรอูนมาสู่พระเจ้าต่อมาอัลเล๊าะห์สั่งให้อพยพไปยังปาเลสไตน์แผ่นดินแห่งพันธสัญญา(ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์)จนมาเจอทะเลแดงตรงนี้เองที่ทำให้ชาวอิสรอเอลเสียฮากีกัต(ความมั่นใจในพระเจ้า)พวกเขากล่าวกับนบีมูซาว่า ข้างหน้าคือทะเลแดง ข้างหลังคือกองทัพของฟาโรห์ไหนหล่ะพระเจ้าของท่านโอ้มูซา แต่แล้วอัลเล๊าะห์ก็ช่วยให้พวกเขาผ่านทะเลแดงไปได้ กองทัพจมตายในทะเลแดง ด้วยความชั่วช่าของฟาโรห์ศพทั้งดินและน้ำไม่ต้องการ ศพของเขาถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ ให้อนุชนคนรุ่นหลังได้ดู จากนั้น นบีมูซาไปพบกับพระเจ้าอัลเล๊าะห์บนภูเขาไสไน (ซีนาย) และได้รับบัญญัติ 10 ประการ ลงจากภูเขากลับมาพบว่าชาวบนีอิสรอเอลเสียฮากีกัตอีกครั้งเพราะพวกเขากราบไหว้รูปปั้นวัว
ชนชาติยิวได้ก่อสร้างชาติจากชนเผ่าเชื้อสายของนบียะกู๊ฟ จาขอบ(Jacob) หรืออิสราเอลทั้ง12เผ่า ช่วงนั้นจะเรียกว่า เลวี เบนยามิน และยูดาห์(ยิว) กษัตริย์เดวิด(David) ก็กำเนิดในชนเผ่านี้
ชาวบนีอิสรอเอลมีกษัตริย์ที่เก่งกล้าอีก 2 องค์คือกษัตริย์เดวิด(David)นบีดาวูดได้รับคัมภีร์ซะบูร (Psalm) และกษัตริย์โซโลมอน(Solomon)นบีสุไลหมาน เมื่อกษัตริย์โซโลมอนสิ้นพระชนม์ เมื่อ ปี 930 ก่อนคริสต์ศักราช ทำให้อาณาจักรของโซโลมอนแตกออกป็นสองส่วนคือ อาณาจักรอิสราเอล (The Kingdom of Israel) โดยมีกรุงสะมาเรียเป็นเมืองหลวง และอาณาจักรยูดาห์ (The Kingdom of Judah) โดยมีเยรูซาเล็มเป็นศูนย์กลาง
ชนชาติยิวในช่วงที่มีกษัตริย์ได้ตกเป็นทาสของบาบิโลน และเปอร์เซีย และหลังจากถูกจับเป็นเชลยอยู่หลายปีได้เดินทางกลับไปสร้างชาติอีกครั้ง จนมาถึงสมัยพันธสัญญาใหม่ กองทัพโรมมหาอำนาจของโลกได้เข้ายึดกรุงเยรูซาเล็ม ช่วงสุดท้ายก่อนอิสราเอลจะสิ้นชาติ
นบีอีซา (Jesus)หรือพระเยซู ได้รับคัมภีร์อินญีล (Evangelis) ได้ทรงประสูติ นบีอีซาเกิดจากโร๊ะห์ของอัลเล๊าะห์ผ่านหญิงสาวชื่อมัรยัม(Merry)หรือพระแม่เมรีย์ มัรยัมเป็นลูกสาวของนบีซาการียา(Sakariya)
คนที่ถูกตรึงที่ไม้กางเขนและถูกตอกนั้น ไม่ใช่ ท่านนบี อีซา(พระเยซู) “และพวกเขา(ยิว)ได้วางแผน(ที่จะฆ่าท่านนบีซา(พระเยซู))และอัลเลาะฮ์ก็ทรงวางแผน(ในการปกป้องท่านนบีอีซา)ด้วย และอัลเลาะฮ์นั้นทรงเป็นผู้วางแผนที่ดีเยี่ยม” บนีอีซา กำลังสถิตอยู่กับพระเจ้าในขณะนี้ ท่านบนีอีซาเป็นศาสดาองค์เดี่ยวที่อยู่ในประชาชาติของท่านนบีมูฮำหมัด(ซล.) ท่านจะกลับมายังโลกมนุษย์ เป็นผู้นำบรรดาผู้ศรัทธาเพื่อมาช่วยอีหม่ามมะดี้ในการต่อสู้กับดัจญาน และท่านจะสมรสกับหญิงสาวและท่านจะปกครองโลก 300 ปี
เขียนโดย มังโซร มุสอแยนา
อ้างอิงจาก คำบายาน ประวัติศาสตร์ วิกีพีเดีย
ไม่สวนลิขสิทธิ์
อนุญาติให้นำไปเผยแพร่ได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น